Hallo beste vriendjes. Ik deel graag even  

mijn verhaal met jullie.

De vele mensenjaren dat ik al de aardbol besnuffel heb ik al heel wat meegemaakt. Mijn verhaal begint niet zo leuk, maar  sinds een aantal jaren kan ik de wereld weer door een stel gelukkige ogen  bekijken en geniet ik van mijn dagen vol  lol en leuke dingen.

Mijn verhaal begint in Belgie.

Blijkbaar vonden de mensen waarbij ik "woonde" mij niet zo aardig. Ik was namelijk niet "leuk" of "goed" genoeg om binnen te mogen leven. Ik lag buiten (in weer en wind) aan een ijzerdraadje. Op warme dagen had ik dorst, op koude dagen bevroor ik zowat. Misschien vonden zij ook niet dat ik iets te eten verdiende, want ik kreeg eigenlijk amper iets eetbaars.

Ik "woonde" samen met een ander hondje, dat wel naar binnen mocht, genaamd Dulcie. Mijn "baasjes" wisten blijkbaar niet dat een ijzerdraadje geen goede "riem"is, het ijzerdraadje had bij mij een wond gemaakt van zo`n 4 cm diep.

 Mijn vacht was een chaos. Ik ging vies door het leven, vettigheid en vuiligheid waren vastgekoekt aan mijn dikke vacht, die nog nooit een borstel hadden gezien.Op een dag liep er een meneer voorbij die wel een beetje lijkt op een postbode, ik geloof dat de mensen hem "agent" noemden. Hij keek een beetje boos en verdrietig tegelijk toen hij me zag. De agent vond Dulcie en mij en Dulcie misschien wel leuk, want hij nam ons mee naar iets wat geloof ik een "asiel" heet. Dulcie en ik waren echter niet zo echt populair.

 Er kwamen een heleboel mensen naar het asiel om naar een hondje te kijken, maar na vijf maanden zaten wij twee nog steeds samen in het asiel. Uiteindelijk kwamen er toch nog mensen kijken voor Dulcie. Ik kreeg goed te eten in het asiel (ik was heel erg mager toen de lieve agent mij meenam) en mijn wond werd gehecht en verzorgd, maar toch miste ik iets. Iets wat ik eigenlijk heel mijn leven gemist had. Een aai over mijn bolletje, mijn eigen nestje hebben waar ik onbezorgd s`avonds in kan gaan slapen, een schoot om tegen aan te kruipen.

Op een dag kwamen er mensen naar mij kijken. Ze praatten een beetje anders dan ik gewend was van mensen, zij bleken "Hollanders" te zijn. Ik denk dat zij mij wel lief hebben gevonden, want zij namen mij mee! Dulcie bleef achter om te wachten op de mensen die voor haar waren komen kijken. De mensen die mij ophaalden bleken Frans en Teya te zijn. Zij hadden een stichting voor Collies in nood. Blijkbaar was ik dus een collie...;-)

Ik werd gebracht naar wat de mensen een "pleeggezin" noemen. Ik was doodsbenauwd! De wereld kwam op mij af! Ik had heel mij leven doorgebracht buiten, en nu opeens zat ik "in" iets! Nu weet ik dat het plafonds en muren zijn, die de mensen en dieren warm houden en beschermen tegen regen en kou. Wist ik toen veel!

In het pleeggezin leefde ik samen met heel veel andere hondjes en een mens, genaamd Gemma. Ik geloof dat zij me altijd een "gekkie" vond. Ik kon een heleboel dingen doen die ik vroeger nooit kon of mocht. Lekker op een bank slapen, uit een bakje eten. Ik had nog wel veel te leren! Ik wist niet precies wat een roedelleider was. Bij Gemma thuis was een grote hond genaamd Stevie de roedelleider. Dat ontdekte ik door die grote lummel eens lekker uit de dagen en vervolgens van een koude kermis thuis te komen! Oeie, oeie wat was ie boos!

Bij het pleeggezin zaten volgens mij hondjes die net als ik geen leuk leven hadden gehad tot ze bij Gemma kwamen, want iedereen mankeerde eigenlijk wel wat. Stevie was bijvoorbeeld stekeblind. Een ander hondje kwam uit Turkije en heette Melek (vertaald "Engel") en had iets met zijn hoofd. Gemma dacht mensen op het hoofd hadden geslagen van Melek. Melek heeft nooit meer een eigen huisje kunnen vinden, want hij is gestorven aan de beschadiging aan het hoofd.

Na enkele weken bekomen te zijn van het "meningsverschil" met stevie schrok ik mij weer rot! Opeens kwam alles van mijn slechte leventje weer naar boven. Plots stond Dulcie daar. Misschien heb ik gedacht dat ik weer terug moest naar die rotplek in Belgie, dat Dulcie mij weer mee kwam nemen, want ik werd erg boos op haar. Ik weet nog steeds niet precies waarom ik dat deed, en de mensen weten het ook niet. Dulcie ging snel weer weg en daarna heb ik haar niet weer gezien. Later zou blijken dat de mensen die Dulcie uit het Belgische asiel zouden halen, gewoon nooit meer waren op kwamen dagen. Teya en Frans hadden dus besloten haar ook op te halen.

Mijn leventje bij Gemma en haar roedel beviel me wel. Lekker eten, beetje luieren, veel wandelen. IK vroeg me wel af wat er gebeurde met de hondjes die soms opgehaald werden door die vreemde mensen. Op een dag kwam er weer een vreemd mens binnen. Het was een dame en zij keek veel naar mij en lachte soms ook naar mij. Ze praatte met Gemma en volgens mij praatten ze over mij want soms keken ze mijn richting uit. Ik interesseerde mij er niet zo veel voor, want mensen die geen koekjes bij zich hadden, daar besteedde ik niet veel tijd aan. De vreemde mevrouw werd wel even boos op mij, toen ze zag dat ik wat van het aanrecht probeerde te stelen! De mevrouw ging ook weer weg.

Na enkele weken was het een drukte van belang in het nestje van Gemma en de bende. Teya en Frans waren er, die vreemde mevrouw. Voor ik het wist zat ik in een auto!

Nu begrijp ik dat die mevrouw mij toen mee heeft genomen om vriendjes voor het leven te zijn! Mijn vrouwtje is vorig jaar verhuist met mij terug naar Belgie, maar ik vind dat niet erg. Soms maken we lange autoritten en dan zie ik mijn vriendje Spot, die in Nederland woont, nog eens. Ik heb een jaar lang samen met Spot, het baasje van Spot en mijn vrouwtje gewoond. Dat was supergezellig! Ook woonde er iets waarvan men zei dat het een kat was, maar ik geloof dat niet. Het beest gedroeg zich als een hond, dus was het in mijn ogen een hond! (Mijn vrouwtje noemt mij wel eens eigenwijs, ik vraag me toch af wat dat betekent)

Nu we in Belgie wonen, is er ook een baasje in onze roedel. Hihihihihihihih...in het begin kon ik hem aardig goed voor de gek houden! Zo deed ik alsof ik niet kon traplopen zodat hij me de trap steeds op en afdroeg. Zalig! Mijn vrouwtje vond het ook wel grappig...ghehehehehehe. En soms, als hij een boterham smeerde, dan keek ik erg hongerig en zielig, zodat hij me een plakje kaas zou geven. Nu laat het baasje zich ook niet meer zo gauw foppen..dat is wel jammer.

In dit nestje heb ik mijzelf een bank toegeeigend waarin ik languit en breeduit mijn tukjes doe. De andere bank...daar mogen van mij de baasjes wel inzitten. ;-) Later zou blijken dat ook Dulcie geadopteerd was door liefdevolle mensen, via Collie-in-nood. Dulcie was toen al een oude dame, maar dat schrikte de mensen die haar adopteerden niet af. Ook "oldies" zijn geweldige honden!

Vorig jaar ben ik voor het eerst echt op vakantie geweest. Ik geloof dat de grote mensen zeiden dat we naar "Wallonie" gingen. Dat was wel raar, mijn baasje en vrouwtje hebben daar blijkbaar ook een nestje, wel met lekker veel ruimte. In de slaapkamer stond een bank waarin ik s`nachts lekker kon maffen. We maakten lange wandelingen langs het water (waar ik trouwens niet heel dichtbij durf) en in de bergen. Dat was spannend! Vlakbij ons nestje was een cafe waar ik altijd lekker fris water en een heleboel aaien kreeg na een wandeling. Hhhhhmm...toch eens aan vrouwtje vragen wanneer we daar weer eens naar toe gaan.

Je ziet dus, dat mij het uiteindelijk goed is vergaan. Helaas zijn nog steeds niet alle hondjes (of andere diertjes) zo fortuinelijk. Daarom blijft het werk van mijn pleegmama Gemma, en Frans en Teya van de stichting Collie in Nood, (zie "dierenlinks") zo ontzettend belangrijk

Ik hoop dat je graag mijn verhaal hebt gelezen.

Een dikke poot en een knuffel.

Maggie